De bugel is een koperen blaasinstrument in Bes of Es met drie ventielen. Het is het belangrijkste instrument in een fanfare-orkest. Je kunt de bugel ook nog terug vinden in een brassband en soms in een harmonie. De vorm van de bugel is ongeveer dezelfde als die van een trompet maar iets breder. Hierdoor krijg je een warmere en vollere klank. Je hebt vooraan het mondstuk, met daarna de stembuis die je kunt aanpassen in lengte. Daarna heb je de drie ventielen en een klankbeker waar het geluid uit komt.

De bugel is in de 19e eeuw uitgevonden door Adolphe Sax. Hij probeerde een blaasinstrument te zoeken dat in de laagte een goed geluid kon produceren. Dit werd de bas. Hierop maakte hij een complete familie, de zogenaamde saxhoorns. Het sopraansinstrument in deze familie werd uiteindelijk de bugel.
Eerst werd de bugel met 6 kleppen gemaakt (ook wel de klephoorn genoemd). Hierna werden deze kleppen vervangen in 3 ventielen.
De vroegere bugel werd bekend door de jacht. Voornamelijk gebruikte men echte jachthoorns tijdens de jacht. Later werden deze vervangen door klaroens, deze werden ook gebruikt om signalen te geven tijdens een veldslag.
Later werden deze signaalinstrumenten ook gebruikt om iemand aan te kondigen in een burcht of kasteel, zo werd de klaroen (met de variant van de kleppen) gebruikt om meer muzikale klanken te maken. En zo kwam deze uiteindelijk terecht bij muziekverenigingen.

Zoals al eerder vermeld is de bugel het belangrijkste instrument in de fanfare. Een beetje zoals de violen in een sympfonieorkest.
Er bestaan 4 bugelpartijen in de fanfare: de solo, 1e, 2e en 3e partijen. Alle partijen spelen zowel melodiën als begeleiding.